Öteki Yalnız

hasan hüseyin korkmazgil

 

hep aynı köşede karşılaşırdık
gözlerini koyacak yer bulamazdın
ne güzel çekingendin titrerdim
çantan sefertasın eldivenlerin
gitmek istemezdin ama giderdin
mavi bir otobüs seni alıp giderdi
bir sen kalırdın kent silinip giderdi
ayaklarım dolaşırdı düşmezdim
saate bakardım hep yedibuçuk
yumruğumu kaldırıp bağırasım gelirdi


bu hiç sevmediğim kupkuru kentin
nasıl da bağlandımdı akşamlarına
beşbuçuk en sevdiğim saatti
kaldırımlarda ışıkları severdim
kabarık saçlarıma kar yağardı
kar güzeldi herkes her şey güzeldi
durakta bir ben bir yelpikli kestaneci
pastacının pikabında bizim şarkımız
berberin kanaryası bizi öterdi

 

arabalar geçerdi renk renk çalımlı
en güzeli seni getiren otobüs
maviydi yumuşacık bir yamuktu lastikleri
kadifeden sanırdım
beşbuçukta seni alıp gelince
otobüs dolusu gözlerini görünce
oteldeki yatağım kahvedeki masam
ıssız sokaklarda ayakseslerim
kaldırama oturup ağlayasım gelirdi


ikimizde yalnızdık bunu saklayamayız
çalışmak zorundaydık dağılamazdık
evsiz edemezdik yüreğim sana yetmezdi
hem belki hep senin olmayacaktı
geceleri kapımızı çalınca korkuların
yoksul pencerende zavallı sardunyalar
ben kendime kıydım kurtulamadım
sen kendini yaktın daha kötüsü
sana son yazdıklarımı okuyabilsem
ah bir okuyabilsem, ağrımı duyabilsen


o durakta neler kimler ağlamıyor ki




Hasan Hüseyin Korkmazgil/ Temmuz Bildirisi

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !